Het Nederlandse omgevingsrecht is volop in beweging. Na een periode van de invoering
van veel bijzondere wettelijke regelingen, is de laatste jaren sprake van toenemende
integratie van wetgeving op de deelterreinen van het omgevingsrecht. Die deelterreinen
zijn het milieurecht, het waterrecht, het natuurbeschermingsrecht en het ruimtelijk
ordeningsrecht. Per 1 oktober 2010 is met de inwerkingtreding van de Wet algemene
bepalingen omgevingsrecht een eerste belangrijke stap gezet naar wetgevingsintegratie op
algemeen omgevingsrechtelijk niveau. Daarbij werd onder meer de omgevingsvergunning
in het leven geroepen ter vervanging van een 25-tal toestemmingsstelsels. En dat
smaakt kennelijk naar meer. Minister Schultz van Haegen wil gevolg geven aan de
oproep vanuit het bedrijfsleven om de administratieve en bestuurlijke lasten verder
terug te dringen door het tot stand brengen van één 'Raamwet voor het Omgevingsrecht'.
Maar leidt het opstapelen van regelingen zoals dat tot nu toe is gebeurd ook tot minder
maatschappelijke regeldruk en minder bestuurlijke regeldrukte? Of is een paradigmawisseling noodzakelijk in het omgevingsrecht?
Boek gegevens:
Uitgave: Berghauser Pont Publishing, Amsterdam
ISBN: 9789491073090
Frans Tonnaer is algemeen directeur van Tonnaer Adviseurs in Omgevingsrecht te Maastricht en Eindhoven en deeltijdhoogleraar Omgevingsrecht bij de Open Universiteit.